Pontevedra, ao 4 de setembro de 2010
A INUTILIDADE DA GUERRA
A súa vida desgrazada, consistía e matar soldados nemigos,
No campo perigoso da morte e do odio,
Cando miraba ao nemigo a rabia era un arma perfecta
Que traducíase a tremendos tiros mortais.
Disparaban, brutalmente, e facían seres mortos.
A vil guerra non entendía de palabras ou tratos.
A tremenda lingoaxe de tiros e bombas
Acumulaban odio sobre sobre mais odio.
E a morte sobre a morte
Desgraza irreversible
Ira profunda ao bando contrario
Monumento á morte irreversible
Non entendon de sexos ou idades
De civíis ou miltares
Na guerra aprenderon a odior ao semellante,
Na guerra perderon o xuizo e puxeron a flor de pel a ingrata tolemia.
Somentes coñeceron a lingoaxe mortífera
A seducción das armas tremendas,
Manipular bombas espantosas,
O ceo da cidade está verde de bombas negras
E mirar voar polo ar corpos mortos.
A guerra é un pena máxima,
Un disturbio emocional inútil
O pranto continuo polos seres amados.
O sufrimento o desgaste
Que tristura pasas neste mundo
Matando a seres semellantes.
A tortura constante da guerra pervesa,
A tortura utilizada,
Como adversidade e na contra
Dos Dereitos Humáns.
O implacable falso poderío
Dun torturador perverso
Que obriga ao torturado
Chantaxeado f'isica e emocionalmente
A falar, despois de ser degradado
Polo arte da perversi'on denigrante
Miguel Dubois
...como escreve em seu poema-protesto, " Dun torturador perverso, que obriga ao torturado..."
ResponderEliminarinutilmente...
Que o Poeta
não deixe de ser flor
que a gula a ignomínia nos perde...
No limite azul
se vislumbre ainda
alguém
algum
AMOR
Helena Branco