Ir al contenido principal

HELENA BRANCO POEMA DO ROMANCE QUE NAO LI....III


Helena Branco

do romance que não li ...III

dpuras  e tu meu Helena Branco, el El Domingo, 19 de septiembre de 2010 a las 10:25
 são fragrâncias que se desprendem
 amor és
 irrecusável entre os que amam
 sem muro  negrume
 ou  amargor 
 diz como posso fazer
 sem seduzir-me primeiro
 é o amor
 que insiste
 um beijo que resiste e nos prometi
 recusar-te a maior dor que trago
 entregue o ensejo aberto e profundo
 sem culpa ou reticência
 quero amar amor a evidência
 apenas amo
 toma hoje por amanhã que insisto
 restar no abraço que me tem cativa
 no sussurro ou no bulício...
 Serei a hora de chegares
agua alterosa até que a luz
 se apague
 e a dor  abrande
 a de ser poeta e ter sede
 ser nas tuas mãos
 bastante
 teu corpo regresso
 a dor que não peço
 o teu cansaço
 com estertor da voz
 a urgência invocada
... que a noite sopre em nós
a  madrugada
monossílabos de rubor
e excesso
pele da tua
permaneça
que amar não diz
quando

Comentarios

Entradas populares de este blog

Pontevedra 23 de Febreiro de 2020 VIOLENZA Pendurada no Céu nouturno, Noite de negro Noite fonda, Outeiro dun Céu de sombras Inacabadas. Longas sombras E o corazon Roto coa dor Intensa Do amor ferido A incomprensión E a violenza Machista, restando Vidas de mulleres Asesinadas e Xerando orfos E órfãs e corpos Fimininos Arruinados da vida, Cunha brutal. Violenza de home, Asesino brutal, Asasinaron, Aos ledos sorrisos E crearon Un sistema de Crises continuas, Un medo atroz, A lingoaxe quen Mata en pouco tempo, rápido Fillas dunha Sombra permanente Negra,moi Negra, De luces escasas A luz e a lúa E as estrelas Brillantes Paradisos Lixeiros, Que treman Nova fermosa lua Cos cornos Erguidos na esquinas Outas e precoces, Puntiagudas, Cúmulos de Marfil afiado, Entrada dunha Ferida dun corno De touro, dor Intensa, corna da Ferinte e matador Desvanecido, Collido antre Compañeiros Da lidia brutal Achegado a morte Mas ...
Meet Chat 39 de 146 Cvvbbk Recibidos x Miguel Dubois Thenaisie sáb., 11 abr. 8:39 para mí Pontevedra , al 28 de Diciembre de 2016. BIBIANO. MORÓN Tanto tempo De aquel tempo De cantigas de combate e loita Cordas das guitarras Españolas ou eléctricas Teclados perfectos E baterías rabiosas O berro do Pobo Galego Esta no completo Escearios a voz Antre as crases populares namentras Galicia enfrentabase A forza publica. Nas Prazas cheas Nas longas ruas. Bibiano daquela Cantaba, Estamos chegando Ao mar, e o mar chegou Ou abaixo a dentadura E Aquela dentadura Caíu. Bibiano, Escalaba a forza Da sua voz, nos Conciertos de loita Pola liberdade. Moitos te quixemos Bibiano por ser Coma eras Unha Voz Ceiva, unha Máxima apertura De cara ao ar limpo. Por eso te queremos Bibiano, abroche A porta a libertade Por, sempre. Noso Bibiano Morón Miguel Dubois O DOS. FAROS DE. NOCHE Se va muriendo Lentamente A fuego lento, El año viv...
Hhjjkkkll Recibidos x Miguel Dubois Thenaisie   < migueldth2222@gmail.com > sáb., 11 abr. 8:35 para   mí Pontevedra. ao 11 de Xaneiro de 2017 TELÉFONO NEGRO Miroche, de xeito, curioso e dubitativo Cunha minuciosidade precisa, atento e me pregunto antre tantas preguntas sen contestación algunha, porque ocorre o indebido? Que pon o Mundo ao revés? Por qué as leises son trabucadas? Por qué debemos acudir a Filosofía de Zygmunt Bauman Recen falecido? Se, ainda, estas comigo, se alomenos escoitas as miñas palabras taciturnas, Se pensas no que creo que ti estas pensando.non fagas da tua vida enteira un segredo eterno ou un interrogante sen Resposta, continua o feito vital e ti non me dis nada, silenzo e silenzo, supremacía do frío polar, que che pasa? Qué non che pasa? Qué ocultas detrás dos teus ollos ?Solta as palabras dorosas, arrinca a tua ...