POESÍA MÓVIL. TARDO "UN "CHISQUIÑO" UN" EN DESPLEGARME. NON TEÑO PRESA. PERDÓN!

 O corredor de fondo perde o alento Fuxindo dunha vida inzada de renuncias da súa liturxia obesa e oleosa, mediocre nos seus comunais fracasos, bágoas de xelo, indignación contida non deu chegado a tempo de exercer a súa rebelión, nin de levar a cabo a súa vinganza definitiva contra un mundo inxusto, homicida, e cruel, pola inutilidade da súa propia vida solitario, enfermo e fatigado, a morte anticipouse e chegou antes. outono 95

                                          Terras Atlánticas Galegos, ao 15 de outubro de 2010 Atlántico perfecto e desexado A túa beiriña haito, Polo teu mar navego con rumbo desexado. Atlántico amplo e querido Costas bañadas por fermosas extensións Atlánticos, Atlántico que pata tí vivo E a túa Costa Ceibe entrégome, No nome dos Deuses Celtas Dende a Punta de Cabo Fisterra Até o porto máis afastada Da benquerida irmá América. Atántico constante, Costume aberta a un beizo mario Que có outro beizo aberto, Son unha porta aberta A sumisión da beleza constante. Atlántico mar do pasado Atlántico mar do presente, Atlántico querido, Futuro desexable Dun mar ben tratado. Miguel   Dubois

AMOR E DOZURA É VIVIR

Recuerdos fotográficos apresenta a prova n.º 1 (da sobrin... Agregado hace aproximadamente 4 meses Clara Osório  y 1 amigo más están etiquetados en esta foto. Ver todas Solicitudes 1  solicitud de amistad 32  invitaciones de grupos 40  sugerencias de páginas Crea un anuncio Patrocinado Guía De AutoPublicación Publique su libro sin un agente, obten tu guía gratis de publicación Me gusta Relojes Suizos en Madrid Su logo en la esfera de un cronografo Suizo desde 25 unidades. Llegare en Madrid 21 de Septiembre para visitar empresas Españolas Me gusta Prueba De Productos Su opinión valdrá la pena. ¡Inscríbase Hoy Mismo! Me gusta do romance que não li ...III d puras  e tu meu  e  Helena Branco , el El Domingo, 19 de septiembre de 2010 a las 10:25  são fragrâncias que se desprendem  amor és  irrecusável entre os que amam  sem muro  negrume  ou  amargor   diz como posso fazer  sem seduzir-me primeiro ...

   Marín Marítimo, 18 de setembro de 2010 Cheira ao outono castaño, Bosco de castiñeiros Doce sorriso dunha arbre milenaria, Temperaratue tépeda e humidade fonda, Verde arbre vestido de puro verde Os zonchos cubertos de picos duros Protexen a fermoso froito Da leitosa cor do froito Que haberemos de levar Ao fondo das nosas bocas abertas Que alimentan o froito do fermoso castiñeiro. A belleza non ten límite na frondoso bosco outonal, De outras arbres cfaen follas castañas Namentras no pétreo poio, Alimentan o seu amor Unha parexa namorada, Porque no amor non existe outono Que apague a chama amaroso. Miguel     Dubois

Terras de Marín ao 15 de setembro. A palabra ,a a palabra baila rock and roll A palabra danza  no meio día un baile del sol aerto, Durme palabra  sonos mortos, Cando fina lingua espétase Nas abertas orellas dos demáis. Construye unha palabra chea de paz, Quixera escoitar un himno de silenzo De palabras encuberas. Miguel   Dubois

MARÍN FRONTE Ó MAR..ó 14 de setembro de 2010 Un incendio de palabras vermellas, Unha queima inútil e delirante Un xuizo mal xulgado, Unha mentira mal contada, Unha verdade prostituída, Unha rúa valeira, Un ventre insuflado de ar inútil, Unha vida perdida, A dor que dóe e non mata E a dor remata anqulilánche, Un frito seco, Unha mazá madura, Unha doctrina sumisa, A prostitución dunha Constiucón esquencida A vida enteira é moito máis que un verso malcontado.

                   MARÍN FRONTE  Ó MAR..ó día 14 de setembro de 2010 Porque o por qué dunha palabra delirente, Espetante da cara espida, sen medo e cdon atrevemento. O delirio perdido e un queixume delirante No medio do ar cargado de rabia. Por qué o mal entendido. O medo frustante e un fastasma moure Que está queixándos e a beira dunha noite pechada. A palabra sen  vergonza foi unha bala rápida, Un tiro inútil e un queixume perdido Dunha distancia inútil. Foron palabras inútiles, Despedidas polos malos entendidos, Por imaxina unha verdade frustada, Un disgusto exacto, como unha resta perfecta. Que afastadas están as palabras consideradas con senso, Que abstracción é a verdade teórica, E que inútil é unha practica falsa e frustante. Que camiños da vida conducen ao recto proceder, Que distribuye as palabras en diferentes bocas Que alimenta as bocas que non teñen que comer.. Miguel ...

Pontevedra, ao 4 de setembro  de 2010     A INUTILIDADE DA GUERRA   A súa vida desgrazada, consistía e matar soldados nemigos,   No campo perigoso  da morte e do odio,   Cando miraba ao nemigo a rabia era un arma perfecta   Que traducíase a tremendos tiros mortais.   Disparaban, brutalmente, e facían seres mortos.   A vil guerra non entendía de palabras ou tratos.   A tremenda lingoaxe de tiros e bombas   Acumulaban odio sobre  sobre mais odio.   E a morte sobre a morte   Desgraza irreversible   Ira profunda ao bando contrario   Monumento á morte irreversible   Non entendon de sexos ou idades   De civíis ou miltares   Na guerra aprenderon a odior ao semellante,   Na guerra perderon o xuizo e puxeron a flor de pel a ingrata tolemia.   Somentes coñeceron a lingoaxe mortífera   A seducción das armas tremendas,   Manipular bombas espantosas,   O ceo da cidade está ver...

                           Marín, ao 2 de setembro de      2010. A TODOS AQUELES E AQUELAS DESAPARECIDOS E DEAPARECIDAS QUE, INCOMPRENSIBLEMENTE,                       DESAPARECERON. Roubáronme   a liberdade persoal, O mundo ao que pertencía até o de agora, Roubáronme o sorriso aberto  e perfecto E coma se nada fora, nen o día luminoso Mais ben fixéronme en noite pecha, Tebra, cor negra do desasosego      E agora non sou  eu nen a miña sombra habitada Son perda ou desaparición, fantasma ausente , Froita da tolemia ou  a maldade  humana O tolo está    ceibo e a liberdade   está secuestrada O pranto aceso a dor tremenda, a ferida aberta e sandando Atravesa as fibras máis s...

                                        Marín, ao 6 de setembro de 2010                                  O NORTE POÉTICO Que será o Norte Poético, SE de cotío non atopamos o Norte , de cotío. Que será o Norte, se de cotío, Navegamos na contra da corrente, Coma atoparemos o Norte Se  nos derrubamos no absurdo e na mísera. Miguel  Dubois