PASARON XA 7 ANOS DO 11 M...A NATUREZA VÓLTÄSE CONTRA XAPÓ

               Cidade do Lérez, ao 11 de marzo de 2o11

 

                       PASAN XA 7 ANOS DO 11 M

 

 

Sete anos van, de falla, de falla de seres humanos

 

Brutalmente asasinados por un fundamentalismo horrible

 

Nas estacións da morte tremenda.

 

Froita da contracultura do odio permanente.

 

Homes e mulleres de paises diferentes

 

Seíálles roubado o dereito a vivir en paz.

 

Estacións  dor fonda e penetrante

 

Coitelo fondo do perverso delirio

 

Desesperación inmensurable

 

Berros da dor e a morte, berros e bágoas,

 

Por mor dos seres perdidos na tan acción brutal.

 

Railes ergueitos, trens, brutalmente, desfeitos.

 

Incoherncia política da delirante clase política.

 

Mentira constante, derrube da verdade expresada,

 

Teorías da conspiración consumada.

 

Inversión da verdade específica.

 

Madrid triste e desconsolado,

 

As arbres cáseque de primavera

 

Do Parque do Retiro,

 

Choran alongadas pingas de sangue bermello  forte.

 

Chove sangue perdida na capital da España Doída.

 

As vidas asasinadas por tremendos explosivos,

 

Xa nunca voltarán a visitarnos ao Reino da Vida.

 

A dor fonda que bate fondo no corazón fundido,

 

E un síntoma de horrible desasosego e impontencia.

 

Unha cultura de puro papanatismo,

 

Rende memoria  aos seres desaparecidos,

 

Con tintes de  roupas negras  e actos solemnes.

 

Como poder atoparse cós desaparecidos

 

Nun acto humilde e interior

 

Nun acto sen falsas parafernalias

 

De traxes militares e flores aparentes.

 

                           II

 

Sete anos de inútil controversia,

 

Sete anos de insulto e falla de respeto

 

Sete anos de discurso    extrafalario

 

Sete anos de mentiras continuas.

 

 

              A NATUREZA  CONTRA         XAPÓN     

 

 

 

O castigo tremendo

 

De tremendos terremotos

 

E horrendos maremotos,

 

Instalaouse, de xeito rápido e preciso

 

No Xapón moderno e rico,

 

 

Prototipo de País avantado

 

No terreo da seguridade sísmica,

 

Edicios que tremen ao ritmo

 

Dos tremendo movementos da Terra descontrolada,

 

Da Terra que fai que o Ser Humano

 

Poda ser diminuto e inservible,

 

O ser aplastado pola forza sísmica,

 

E todo párase, o tren bala,

 

Os aeroportos as estacións do  Metro,

 

E o pánico e a inseguridade

 

Apodérase dun ser humano temeroso,

 

Que é imcapaz  de asimilar

 

Tal brutal cambio Apocalíptico.

 

Ondas xigantescas e asaninas,

 

Levan por diante as viviendas,

 

Os coches de folla de lata,

 

Os camións de cartón blando,

 

E os barcos que son os cascaróns

 

Dunha noz nunha bañeira dun cuarto

 

De baño doméstico.

 

Feble ser humano

 

Natureza perversa, forte,

 

Seísmo da desesperanza

 

Esperanzas rotas e ilusións perdidas.

 

Feble ser humano

 

Canta dor acumulada,

 

En tan curto espacio temporal.

 

Cantos estalidos de dor e pena

 

Feble ser humano, espazo temporal

 

Vida sen vida, ou morte con morte.

 

Potentes estouridos nas centrais nucleares,

 

E un cabalo negro tremendo

 

Galloupa espantosamento,

 

Por un Xapón castigado

 

Pola brutal fortaleza

 

Dunha Natureza, fortemente, descontrolada.

 

Os Samurais choran a súas fondas penas,

 

E as Jeishas choran dun fondo desamor

 

Triste e melancólico

 

A pantasta dunha morte inesperada

 

E unha inxusticia desmesurada.

 

A vida é un sorpresa constante.

 

A vida é un presente a ben coidar.

 

Mais a morte pode ser

 

Un feito inesperado,

 

Un mal presente para a vida.

 

 

 

 

                                 Miguel   Dubois