Meet

Chat

Hangouts

Más

50 de 146

Hjjkkk Recibidos x Miguel Dubois Thenaisie <migueldth2222@gmail.com> sáb., 11 abr. 8:25 para mí Pontevedra, al 23 de Abrul de 2017 GABRIELA NIETO    --- GABI --- Estoy contigo Aquí y allá  En lo más alto De una sonrisa Abierta.  Estoy contigo En lo singular Y lo específico En la pluralidad De las razas. Estoy Contigo y con Saina Maria Y con el poderoso Color negro De la piel intensa Vivía en una casita Casita blanca Fuera de la  Metrópoli, Colonias Desamparadas A la suerte de la vida Y la muerte. Siento su consejo  Admiro su sabiduría Su intenso aplomo Siento su mirada Interrogante Veo la dulzura de Sus ojos. Recurso Su mentón Apoyando por su  mano soporte A modo de reposar La barbilla, ese gestó Tan particular Recuerdo tu Cabeza inclinada Viendo hacia Mi cara que era Que era el cuadro De la sorpresa Agradable.  Estoy aquí Y estoy allá  Estoy en tus ideas Estoy en tus Pensamientos Y tu estas en los míos Gabi, que bien Lo pase en Porto En el Gato Vadio Recitando poemas  De un poeta humilde Que solo pretende Comunicar sus Ideas y pensamientos Al Mundo Exterior  Que mayor Enseñanza Que tus palabras Cargadas de razón Y sabiduría. Que Mayor razón que La razón intrínseca El sentido de la Justicia, Solidaridad, Y empatía. La verdad Se construye Sobre sí misma Base débil Significa caída De lo construido 15 M abre las  Puertas a una Gran esperanza De la Solidaridad Arrebatada  en los Momentos de La política turbia De la política turbia De la Comunidad De Madrid, Valencia Corrupta, manzana Podrida del árbol  Robado. Cataluña Corrupta del tres Por cien . Que pena la persona Que daña al Nundo Ajeno, Primero, de nuevo Hablar contigo Otra vez. Miguel Dubois Thenaisie <migueldth2222@gmail.com> sáb., 11 abr. 8:28 para mí Pontevedra ao 8 de Abril de 2018 LABAZADAS Cada día abro Unha nova porta Grande e maravillosa Aberto resplandor De intensa esperanza Un cachiño de vida  Unha fiestra aberta E luminosa Acadan A realidade  aberta Ao eido vitalista no  decurso mínimo  De todo los días. Cada día e diferente E teño as  oportunidades De condenar Os feitos inadmisibles Que todos sabemos Feitos repetitivos Inxustos ou cargados Da dor inmerecida Alguns tapan as  Os pavillons Auditivos; escoitan O que lles convén  E desterran aquilo Ou cobren os ollos Cun pano inútil Que di que non se Quere mirar O mundo miserento Ou a miseria  tremenda Dos seres humanos Que non somos Responsables Das nosas obrigas Mais elementais Morbosos Habitantes Do egoísmo crónico  O concepto elemental Da Soliedaridade  E un soño partido Ou unha espera De tempo inútil  Que nunca chega Ou unha botella De auga valeira Que humanidade Agocha  o noso corazón? A doctrina egoísta E patente os Conceptos más  Elementais Da ética e dos  valores non existen Na maior parte Do conxunto social  Que queres aportar Beneficio humano Homilde partidario Dos que perden As batallas vitais Son moitos suxeitos Por qué queres Abranguer tanto Se non amas O amar único  E elemental Magoa do ser Que non síntes O froito mais  Elemental da vida Falo do verbo Amar e facelo Con fondura  Feliz.  Fertilidade Dun amor puro Mais real Coma inexistente xa Plena, pura acción De vivir achegado A fermosa paisaxes De mar e monteña Fica me a linda Paisaxe a fermosura Dun mar azul Que vai entrando Polas Rías coma  Longos brazos Acuáticos que van Metendose  Antre duas  penínsulas Montes. Illas deitadas  Sobré a superficie Mariña, os faros Ergueitos os barcos Que navegan  Lentamente con Prefixado rumbo Rumbo a peiraos Achegados ou  Portos distantes No cumio ergeitos E poderoso  ergueseste Un Colexio Galego Na Parroquia De Lisca Mestre Escachouse O feito democrático  Interno do Centro Educativo; en vez De ser realidade e  Unha sociedade Democrática Real e auténtica  E plural, convierteuse En Centros  Educativos no que os Que non deben Condenar aos  docentes, xuizos  Inxustos Son xuices non Autorizados  De auténtica  Frivolidade  Das verbas  incoherentes Ficando a  Autoridade Docente  desprestixiada Xente inesperta En Materia Educativa Construen un Discurso falso Sobre os feitos Docentes. O Docente.    Inxustamente fica  Desprotexido Sen nengun acto Protector da sua Funcion Profesional Mal e emprego Para os activos Docentes Ao mirar os  resultados Da a impresión Que Mestres e  E Mestras  son cousas E non persoas con  Deberes e Dereitos Do feito educativo Derruabase ante Feitos insólitos  Xulgamento  Inxusto Ao que ensina Critica atrevida E feito arrogante A verdade E unha mentira  constate  e o Marmurio morboso Afaise a unha Verdade inversa. Miguel. Dubois Https://onortepoetico.blogspot.com.es --                                      BETTER  WITH                     HAPPINESS ResponderReenviar Miguel Dubois Thenaisie Https://lecturadecisiva.wordpress.com --                                      BETTER  WITH                     HAPPINESS sáb., 11 abr. 8:27 para mí Pontevedra, ao 10 de Abril de 2017 CARME. CHACÓN  Estar ou non estar. Sentir todo aquilo Que che rodea Sentir o vento Liviano e soave A brisa activa Que te acariña A superficie Da faciana  Sentir o poder da luz Poderosa e potente Percorrer lugares Diferentes, disfrutar Das  variedades Paísaxisticss E Natureza sonora Sentir como latexa O teu corazón  Sentir coma o tempo Pasa e pasa lento Ou bule dabondo  E imos construindo A nosa historia Individual e colectiva A nosa hestoria Social e activa Ou a pasividade Inercia da política Desconsiderada Do eido solidario Existen non moitos Todo cambia Mutación constante Para ben Ou para mal. Muller non outa Que falaba craro Nunha lingoaxe Aberta e sincera Pasaba revista As tropas cun ventre De preñada, a paso Firme. Que pena, Ministra Chacón A rente de José Antonio Alonso Ministro do Interior Nun Governo José Luis Rodríguez Zapatero, Finado xa, tamen O Ministro Alonso, Vai algún tempo Non tanto Deixar a vida tan Cedo e inesperadamente  Que pena, Ministra Nada en Cataluña  En Esplugas de  Llobregat O 13 de Marzo De 1971 Magoa  Que abandonaras A vida, con tristura Nosa, que rendemos  A nosa pequeña Homaxe de respecto E consideración Hocos que marchan Xa non voltan A encher. Somentes Ficamos na  Lembranza A fotografía interior Dos seres que  marchan e que Non voltan A sua presenza física Tal e coma a Coñecimos A sua Lembranza  Fica na sociedade Cunha pegada Inesquecible Resulta triste Ter que morrer A idade madura Cun meniño Chamado Miquel De poucos años Nove A morte abre Unha fenda mortal  Cando sorria a vida Con vitalidades E actividades Mais a tristura Pechou y as portas Da liberdade  conseguida Miguel Dubois Https://mundodefisterra.blogspot.com.esñ --                                      BETTER  WITH                     HAPPINESS ResponderReenviar ResponderReenviar