O REVÉS DO MUNDO

 

Pontevedra, ao 15 de xaneiro de 2011.

 

 

O REVÉS DO MUNDO:

 

 

HISTORIA DUNHA LABAZADA.

 

 

 

Sentirse aire puro e respirable.

Sentirse sosego sereo de mañanciña.

Abrome enteiro a vida pura e sensible.

Habitar, habito, silencios constantes,

Miro bandadas de paxaros ceibos

Na plenitude de seu fermoso voar.

Comtemplar a belleza do azui ceo.

Sentir a vida enteira. coas mans,

Coa vista e os ollos moi abertos

 

Ser, habitar, pertencer, amar.

Amar a persoa amada e libre

Presa de ninguén, pero amada,

No máis puro sentido da palabra enteira.

Palabra que énchote

Do máis puro significado real.

A vida para vivila.

A morte para non existir.

 

Habitar o aire silencioso e puro

Que dignifica as almas dos homildes

Homilde abasallado polo medo e o rencor.

Atravesar  a néboa gris e branca,

Descubrir o que, nunca, creín

Que existía. Aceptar a dor

Que me toque sufrir.

 

Habitar o ar silenciosamente,

Darche un bico lento,

Acariñar as túas longas costas,

Mirarte, con delicia sublime

Erguerme á altura dos teos lindos ollos.

Pararme cós meus beizos nos teus beizos.

Esperar non ter presa e disfrutar,

Da ausencia da dor que penetraba.

 

Son pouco máis que un silencio constante.

Son o vento voante,

Que insufla as velas dos barcos veleiros

Ou  son unha rosa que delira belleza,

Son algo, mais non son nada.

Son materia viva e nada serei.

 

A vida pasa, o mar ruxe,

O barco rompe amarras,

O rumbo non existe

Palabra do mundo quimérico,

Somente a forza natural,

Move a o barco perdido.

 

A vida segue a natureza enfurecida,

Por mor da irresponsabilidade humana.

Fai dos ríos,mares  asasinos,

Do sorriso, pranto constante,

Non ten piadade dos sentimentos,

Sempre os mesmos irresponsables,

Voltan a cometer

Os mesmos erros.

A hestoria repítese,

A torpeza é un acto irresponsable.

Como rexerse polo sentido común,

Como habitar un mundo decente,

Como escapan os antigos dirixentes

Dun país chamado Túnez.

Quen pode falar de xustiza política,

Que absurdos políticos,

Pasean súas deshonestas linguas

Enrriba de micrófonos contaminados.

Namentras imos perdendo

A identidade propia,

No eido dos números abstractos.

A economía mingua, constantente,

Como unha fermosa lúa de agosto perdido.

As nóminas máis necesitadas,

Decrecen numericamente.

O feble constantemente, feble

Paga o abuso dalgúns

Cidadáns anónimos.

A mentira medra sobre a mentira.

A corrupción permítese,

E o abuso non é condeado

Por nigunha doctrina coherente.

 

 

 

 

Miguel   Dubois