A FONTE DO VENTO

Pontevedra, ao 23/01/11

 

 

 

 

A FONTE DO

 

VENTO

 

 

 

Vento forte.

 

Forte vento,

 

Que na porta petas.

 

Vento vestido de

 

Violencia constante,

 

Vento que choras

 

Intensas bágoas.

 

De vento potente.

 

Para que, vento,

 

Se querer  quixera,

 

Auga limpa, chorara

 

De bágoas inútiles.

 

As árbores tremen

 

Dun vento constante,

 

O pó do chan seco

 

Convírtese

 

Nunha nube turbia

 

De vento gratuito.

 

As ondas da mar

 

Brava, sen vergoña,

 

Erguense có vento

 

Venteiro, forte

 

E poderoso,

 

Perfecto Deus Eolo,

 

Rey Consante do Ar.

 

Medo os mariñeiros

 

Teñen de morrer

 

De vento mortal,

 

Súas mulleres tristes

 

Choran bágoas

 

Amargas,

 

Limóns amarelos,

 

Necesarias bágoas de

 

Desafogo puro.

 

O vento é coma

 

Un sinistro total.

 

Escacha a árbore,

 

Parte o corazón

 

E derrama

 

Pranto dabondo.

 

Por mor da súa

 

potencia inaudita

 

Da súa forza extrema,

 

As tellas dun perdido

 

E desesperado

 

Tellado sinistro,

 

Para chuvas

 

Do fogar.

 

Vóan pola súa

 

Potencia poderosa

 

E tremenda.

 

Os balados rompen,

 

Os cabalos choutan

 

Desesperados.

 

Vento, chámase,

 

O cabalo negro

 

De Manolo

 

"O Furacán"

 

Máis malo

 

Que o vento puro,

 

En acción extrema.

 

Vento polo día,

 

Vento pola noite,

 

Vento asasino,

 

Que fundes barcos

 

Sen piedade.

 

Sempre eres o  Norte

 

Sempre eres o Sul,

 

Sempre eres o Este

 

Sempre eres o Oeste,

 

Sempre sodes ventos

 

Cruzados ou

 

Combimados

 

Que rachades  as

 

Brancas velas

 

Dos veleiros

 

Selleniros,

 

De navegantes únicos,

 

Da presente Ría

 

Perfecta,

 

E outros Oceános

 

Do Mundo Enteiro.

 

Ergues do chan

 

Húmido

 

As follas do Outono

 

Mortas e miserentas,

 

Tiradas nun chan

 

Inútil e esteril.

 

Trema a sinistra

 

Arbore esquecida,

 

Madeiro inaudito,

 

Namentras

 

Un cazador solitario

 

Dispara cartuchos

 

De pólvora asasina.

 

Un coello branco

 

Viste cunha

 

Ferida vermella

 

Froito do brutal

 

Deporte da caza

 

Asasina.

 

O campo está verde

 

Cargado dunha

 

Esperanza fonda

 

E gratuita

 

O ceu, gratruitamente,

 

Viste de cor chumbo

 

Escuro con manchas

 

Brancas e azuis

 

Escuras.

 

As árbores perfectas

 

Dobran os seus

 

Fortes troncos duros.

 

Un baile de polas

 

Incoherentes

 

Move o vento forte

 

E gratuito,

 

Namentras paxaros

 

E paxariños

 

Agáchanse aos

 

Lugares

 

Quedos e ledos,

 

Exentos da violencia

 

Dun vento frenético,

 

Namentras

 

O papaventos

 

De Mariña Branco,

 

Está pendurado

 

Nun ciroleiro,

 

No medo da horta

 

Cargada de froitales

 

Suculentos

 

E formidables,

 

Productores gratuitos.

 

Nun segundo,

 

Púdenme 

 

De dar de conta

 

Da belleza do entorno

 

Fermoso.

 

Galicia estaba

 

Fermosa

 

Naquel momento,

 

Antre vento constante

 

E batalla

 

Meteorolóxica.

 

Sentír unha emoción

 

Contida de amar

 

A Terra Nosa

 

Con vento,

 

Era  o lugar un

 

Espectáculo móbil

 

Constante,

 

Mais  a forza do vento

 

Facía todo máis vital

 

Máis rápido.

 

Namentras

 

As Illas Cíes

 

Descansaban

 

Na súa perfecta

 

Quietude constante.

 

Ons cansada,

 

Descansaba

 

No medio da

 

Fermosura

 

O vento vivía

 

No ventre aberto

 

Do ar puro,

 

Producíase toda

 

Unha música

 

De diferentes

 

Instrumentos,

 

Era a Natureza en

 

Constante movemento

 

E sons diferentes:

 

O son grave,

 

Do bruar do vento,

 

Os silbidos espidos

 

Que entraban

 

Polas fendas das

 

Fiestras pechadas.

 

O lume aceso

 

Da chimenea

 

Deslumbrante,

 

Que choraba

 

Lapas azuis

 

De fonda tristura.

 

Alumeaba

 

Con toda a súa forza.

 

O can ladraba forte

 

No medio do ar

 

Convulso,

 

O espectáculo

 

Estaba servido,

 

Sen trampa posible.

 

A Natureza

 

Amosaba a súa

 

Constante sabedoría

 

Namentras homes

 

E mulleres

 

Obedeciamos

 

Os mandatos

 

Da Metereoloxía

 

En alerta vermella.

 

 

 

 

Miguel  Dubois